Alovun Sirri: August 2015

12:22 AM

1. Başlanğıc

Eldar gözlərini açanda harada olduğunu və nəyin baş verdiyini anlaya bilmirdi. Bütün bədəni soyuq, ağrı və ağırlıq içərisində qovrulurdu. Açıq olsa da heç nəyi əks etdirməyən gözlərini qaranlıq sonsuzluğa doğru uzatmışdı. Lakin, görə biləcəyi heç bir şey yox idi. Sanki qaranlıq bir boşluğa düşərək sonsuzluğa doğru uçurdu. Bir müddət bu vəziyyətdə qaldıqdan sonra, çətinliklə ağır yük bağlanmış kimi hiss etdiyi dirsəklərini yerə dayayaraq bədənini qaldırıb, divara söykədi. Harada olduğunu xatırlamağa çalışırdı. Lakin, beynində dolaşan qarışıq fikirləri bir yerə toplayıb, harada olduğunu xatırlaya bilmirdi. Hərəkətsiz halda bir müddət divara söykəndikdən sonra, kürəyində artan ağrını hiss edərək yenidən uzanmağa çalışdı.

Belində dayanmadan artan ağrını azaltmaq üçün gah beli üstə, gah sağ yanı üstə, gah sol yanı üstə, gah da üzü üstə uzanaraq, bir müddət azalan, lakin sonra yenidən kəskinləşən ağrını səngitməyə çalışırdı. Bir neçə dəfə təkrarlanan bu hərəkətlərdən sonra isə artıq neçə müddət idi ki, yerdə uzandığını unudan Eldar, var gücünü toplayaraq ayağa qalxdı. Lakin, bu heç bir dəyişikliyə səbəb olmadı. Ətraf hələ də qaranlıq və dəyişilməz idi. Qaranlıq sonsuzluqda bilmədiyi bir istiqamətə addım atmaq istəsə də, bunun əksinə müvazinətini itirərək səndələdi. Bədənini bürüyən zəiflik hissi ondan əl çəkməyərək dizlərini qırırdı və o, əllərini yanlara uzadaraq tutunmaq üçün bir şey axtarsa da, soyuq və sürüşkən divardan başqa heç nəyə rast gəlmədi.

Ağır bədəni saxlaya bilməyən ayaqları onun iradəsindən çıxaraq tamamilə qatlandı və Eldar əvvəlcə çiyini, daha sonra isə başı ilə yerə dəyərək düşdü. Zərbədən ağrını hiss etməsə də qulaqlarından başlayaraq, bütün beynini bürüyən nazik vıyıltı səsi ilə yeganə idarə edə bildiyi göz qapaqlarının da idarəsini itirərək bağlanmasına mane ola bilmədi.

Eldar Gəncədə yaşayan ziyalı bir ailənin tək övladı idi. Bütün tək övladlar kimi o da ailənin hər zaman maraq mərkəzində qalaraq böyümüşdü. Tək olsa da ata və anası onu ərköyün böyüməyə qoymamışdılar. Məktəb illərində cılız və sakit uşaq olduğundan, daima digərləri tərəfindən zarafat və məzəyə məruz qalar, bəzən əlindəkilər alınar, bəzən də digərləri tərəfindən döyülərdi. Lakin, bütün bunlara baxmayaraq o, heç zaman xasiyyətini, davranışını, istəklərini, düşüncələrini dəyişərək digər sinif yoldaşlarına oxşatmağa çalışmamışdı. Yeganə məqsədi ona hər zaman evdə deyilən - Oxuyaraq, böyük adam olacaqsan! – sözlərinə əməl etmək idi.

Məktəb illərindən sonra universitetə daxil olan Eldar, artıq əvvəlki kimi cılız, sakit və nəzərə çarpmayan deyildi. Uzun müddət üzgüçülüklə məşğul olduqdan sonra, artıq o cılız, zəif bədənli uşağı, 182 sm boylu, enli kürəkli, iri əzələli, ağ dərili, qara saçlı, iri qəhvəyi gözlü, uzun ayaqlı, cəlbedici bir gənc əvəz etmişdi. Bir zamanlar heç kəsin nəzərinə belə gəlməyən Eldar, gündən-günə qızların diqqətini daha da çox cəlb etməyə başlayırdı və qızlar artıq ondan əl çəkmirdilər. Şorgözlüyə heç zaman meyli olmayan Eldar, bir qızı çıxmaq şərti ilə digər bütün qızlara yalnız dost kimi yanaşırdı. Digərlərindən ayırdığı qız isə ona fikir belə verməyən, paralel qrupdakı Dəniz idi. İlk dəfə o, Dənizi heç vaxt başa düşmədiyi və hər zaman ən mənasız fənn hesab etdiyi fəlsəfə dərsində görmüşdü. Ona görə hər şeyin dərininə gedən və ona darıxdırıcı gələn bu dərsdə getməyən zamanı, yalnız Dənizə baxaraq keçirmək mümkün idi. Dəniz isə ona tərəf bütün bu dərslər ərzində bir dəfə də olsun çevrilib baxmamışdı. Dənizin ona baxması da mümkün deyildi. Çünki o, həmin dərsdə sanki daxili həyatını yaşayırdı. Həmin an onun ala gözləri bir başqa parlayırdı. Çox həzin, axıcı, bəzən isə hisslərə qapılaraq titrək səslə fikirlərini söyləyər, hərdən isə sanki heç bitməyən suallarını verərdi.

Eldara Dənizi sevdirən əlamətlərin sayı hesabı yox idi. O, Dənizin iri ala gözlərinə, bəyaz dərisində bəzən qızaran yanaqlarına, kiçik burnuna, nazik uzun qaşlarına, qəhvəyi və çiyindən bir qədər uzun olan dalğalı saçlarına vurğun idi. Düz uzun ayaqları üzərində uzanan nazik beli isə onu yeriyərkən, sanki dünyanı durduraraq, tək hərəkət edən yeganə varlığa çevirirdi.

Dəniz qəribə qız idi. Aralarında sadəcə salamdan başqa heç nə olmasa da o, Eldarı dəyişdirirdi. Bildiklərinə güvəndiyi halda belə qabaqda oturmayan Eldarı, ən pis bildiyi fəlsəfə dərsində qabaq sıralarda oturmağa məcbur edən də məhz Dəniz idi. O, suallara cavab verə bilməyəcəyini bilə-bilə, Dənizə bir sıra arxada və iki-üç cərgə kənarda otururdu. Bütün bunun səbəbi isə sadəcə olaraq Dənizi görə bilmək idi. Eldara görə o, dünyanın ən gözəl qızı idi. Əslində də hər şey elə idi. Onun yanağındakı zənəxdanı, gözlərindəki dərinliyi, uzun kirpikləri, nazik balaca burnu, qan qırmızısı dodağı Dənizdən göz çəkməyi qeyri-mümkün edirdi.

Eldar bütün insanlarla, xüsusən də qızlarla rahat münasibət qura bilsə də Dənizlə hər şey fərqli idi. Onu görəndə boğazı düyünlənirdi və salamdan başqa heç bir söz deyə bilmirdi. Dostu Malik isə bu halını görəndə daima – A kişi, bax bu qıza yaxınlaşmasan, sənöl əlindən çıxacaq. – deyərək gülürdü.

Hələ uşaqlıqdan bəri onunla dostluq edən Malik, sözün əsl mənasında civə idi. O qədər hündür olmayan boyu, bir qədər uzun qara qıvırcıq saçları, arıq bədəni, daima gülüşlə parlayan gözləri və səlis tez danışığı ilə o, istənilən şəraitdən, istənilən vəziyyətdən, hətta yanlışı olduğu vəziyyətlərdən belə ilan kimi qıvrılaraq çıxmağı bacaranlardan idi.

İlk tanışlıqları 15 il öncə, Malikin atası Əbdül bəyin işləri ilə əlaqədar olaraq Gəncəyə köçdükləri zaman baş vermişdi. Şəhərin mərkəzindən bir qədər aralı, sakit bir məhəllə axtararaq, onlar Eldar gilə qonşu olmuşdular. Dostluqları da elə o zamandan başlayaraq, bu günə kimi gəlib çıxmışdı. Məktəbdə eyni sinifdə oxuduqdan sonra, eyni universitetə də daxil olaraq dostluqlarına davam edirdilər.

Adəti üzrə bir müddət gözdən itərək, heç kəsin bilmədiyi məlumatları toplayaraq gələn Malik, o günlərdən birində yenə itərək – Eldar, sənə bir hədiyyəm var. – deyib, peyda oldu və ona kiçik bir kağız uzatdı.

Eldar səliqə ilə qatlanmış kağızı açdıqda, içərisinə səliqəli xətlə yazılmış 10 rəqəmli nömrəni və altında Dəniz yazısını gördü.

- Mən olmasam batarsan – Malik kiçik gözləri ilə bic-bic hələ də çaş-baş qalmış Eldara baxaraq güldü. – Hə onu da deyim ki, bu nömrəyə görə Aytənə ətir söz vermişəm. Bundan istifadə edə bilməsən, onun pulunu səndən alacağam. – Deyərək qıraqdan keçən qıza göz vuraraq onun arxasınca getdi.

Eldar bir daha kağıza baxaraq həyəcandan əsən əlləri ilə axan gözlərini rəqəmlərə yönəltməyə çalışırdı. Qarışmış hissləri ilə hərəsi beyninin bir küncünə atılmış fikirlərini bir yerə toplamağa cəhd edirdi. Suyun üzərinə düşmüş boya kimi yaxılan rəqəmlər getdikcə qarışmağa başladı və o, yaşaran gözlərini yumaraq bunun bitməsini gözləməyə çalışdı.

– Eldar! Oyan! – Deyərək yaxınlaşan səs və addımlar Eldara gözlərini açdırdı. Bir saniyə öncə universitetin koridorunda olan Eldar, indi ağır nəfəs alaraq əlləri ilə gözlərini ovuşdurub, hazırda olduğu qaranlığın nə yer olduğundan baş açmağa çalışırdı. Qaranlıqda heç nə görməsə də ona yaxınlaşan addım səslərinə tərəf çevrilərək gözlərini qaranlığa zilləyib, addımların nəhayət ona çatmasını gözləyirdi ki, qaranlıqdan düz gözünə düşən işıq bir anlıq gözlərini qamaşdırdı. Eldar gözlərini qıyaraq koridordan düşən işığın şüaları arasındakı qaranlığa baxanda, anası Nübar xanımı gördü.

- Bala, bu nədir? Səhər qatardan düşəndən bəri yatırsan. Dur görüm! Qalx! Qalx! Artıq axşamdır! Pərdələri də çəkib otağı lap zindan eləmisən. Gəl nahar eləməyə! Atan da gəlib. – Deyərək ona etiraz etməyə imkan verməyərək otağın işıqlarını yandırdı.

Nübar xanım orta boylu, arıq bədənli, çiyninə kimi olan qara saçlı, ağ dərili və çox xoş səsli bir qadın idi. Tək övladı olan Eldarın hər zaman nazı ilə oynasa da bəzən xoş xasiyyətini daxilən boğaraq yetərincə sərt olmağı da bacarırdı.

Eldar sərxoşlar kimi yırğalanaraq yerindən qalxıb, yatağın kənarında oturdu. Başı sanki onun deyilmiş kimi bədəninə ağırlıq verirdi və o, dirsəklərini dizinə dayayaraq başını əlləri arasına aldı. Gözlərini yerə zilləyərək yuxu sərsəmliyindən ayılmaq istəyirdi ki, cərəyan vurmuş kimi yerindən sıçrayıb, yatağını axtarmağa başladı. Qısa bir axtarışdan sonra, nəhayət ki, yatağın divar tərəfinə əlini dürtərək telefonunu dartıb çıxardı.

Malikin nömrəni verməsindən düz üç ay keçməsinə baxmayaraq o, hələ də Dənizə nə zəng etmişdi, nə də mesaj yazmışdı. Növbəti gün onunla göz-gözə gəlməkdən çəkinərək tətillərin başlamasını gözləmişdi. O, həyəcandan əsən əlləri ilə telefonun kilidini açaraq mesaj bölməsinə girdi və yalnız qatardan düşdüyü səhər yazdığı mesaja gəlmiş cavabı oxumaq istəsə də cavab yox idi. Orada sadəcə onun yazdığı sadə mesaj var idi. – “Salam Dəniz. Necəsən? Eldardır. Səbəbini bilmirəm. Sadəcə yazdım.”

1.2 Başlanğıc

12:20 AM

Telefonun ekranını bir neçə dəfə aşağı, sonra isə yuxarı çəkdikdən sonra, yazdığı mesaja bir daha baxaraq öz-özünə – Axmaq! Ay axmaq! Bu nədir axı yazıbsan?! – deyib, otaqda o başa bu başa addımlayıb, özünü danlayır və – Mesajı belə yox, gərək başqa cür yazardım! – deyərək öz özünə danışırdı.

Ancaq artıq gec idi. Mesajın çatması haqqında məlumat da gəlib çıxmışdı. Beynində fırlanan mesaj cümlələri arasına girən Nübar xanımın səsi isə bu dəfə daha güclü və daha qəzəbli idi.

- Gəlirəm! – Deyərək nəhayət ki, Eldar fikirlərindən ayrılaraq telefonu yatağına atıb, aşağı doğru addımladı.

Mətbəxə çatanda artıq Nübar xanımla, Məcid bəy süfrə arxasında oturaraq onun gəlməsini gözləyirdilər. Atasını görən Eldar gülümsəyərək ona yaxınlaşıb, uzun zaman görmədiyi Məcid bəyi qucaqladı. Məcid bəy də gülümsəmə və qucaqlama ilə ona cavab verib – Necəsən? – dedi.

Başı ilə yaxşı olduğuna işarə etdikdən sonra, hər ikisi də çox danışmayaraq masaya oturub, Nübar xanımın bişirdiyi yeməklərdən dadmağa başladılar. Oğlunun gəlişi məqsədi ilə Nübar xanım onun ən sevdiyi yeməkləri bişirmişdi. Eldar isə öz növbəsində masaya düzülən dovğaya, salatlara, şüyüdlü və üzərisinə toyuq qoyulmuş plova baxaraq ev üçün bir neçə darıxma səbəblərindən daha birinin də nə olduğunu dərk edirdi.

Bir müddət adəti üzrə səssiz yemək yedikdən sonra – Necəsən? Dərslərin necə oldu? – Məcid bəy hər zaman olduğu kimi sakit və təmkinli bir tərzdə soruşdu.

- Yaxşı. Hətta deyərdim ki, əla keçdi. – Deyərək Eldar da bir qədər səs tonunu dəyişərək cavab verdi.

- Bəs tələbəlik həyatı necədir? Maliklə yola gedə bilirsən? – Məcid bəy üzündə kiçik bir gülümsəmə ilə soruşdu.

- Malik? – Eldar da dodaq altı gülümsəmə ilə dedi. – Malikdir də sən onunla yola getməsən də, danışmaq istəməsən də belə onsuz da o sənə yol tapacaq.

Nübar xanımla danışmaq hər zaman daha rahat olsa da, Eldarın atası ilə münasibəti bir qədər fərqli idi. Onunla münasibətləri dost kimi olsa da, bu münasibət daha çox döyüşdə bir-birinə həyatlarını güvənən əsgərlə zabitin münasibətini xatırladırdı. Məcid bəyin xasiyyətindəki ağırlıq, təmkinlik, sakitlik Eldara heç zaman özünün tamamilə rahat hiss etməyə imkan vermirdi.

İxtisasca memar olan Məcid bəy, öz sahəsində sayılıb seçilən adamlardan olaraq sadəliyini saxlasa da, eyni zamanda bir qədər də qəribə insan idi. Heç zaman çox danışmaz, bir sözü deməmişdən qabaq dəfələrcə düşünər, danışdığı zaman hisslərinə qapılmayaraq təmkinini qoruyar və ən əsası danışdığı insanın gözünün içinə baxaraq düşündüyünü rahat deyə bilirdi.

Zahiri görünüşdən Eldar, elə atasına çəkmişdi. Məcid bəy də hündür boylu, yaşının gənc olmamasına baxmayaraq, artıq çəkisiz, şux qamətli, tökülməmiş lakin seyrək ağarmış saçlı, orta yaşlı bir kişi idi.

- Çay içirsən? – Nübar xanım Məcid bəylə, Eldarın söhbətindən sonra çökmüş qısa bir sakitliyə son qoyaraq soruşdu.

- Yox, Maliklə görüşəcəm! Çayı onunla içəcəm! – Deyən Eldar, süfrədən qalxaraq ikinci mərtəbədəki otağına doğru addımladı.

Otağa çatanda Malik artıq ona zəng edirdi və o, telefonu qulağına yaxınlaşdıraraq – Alo. –dedi.

- A kişi, haradasan? 60-cı dəfədir zəng edirəm. Yenə harada yıxılıb yatırdın? – Telefonda Malikin səsi eşidildi.

- İmkan versən yemək yeyirdim. Gördün cavab vermirəm, bir on dəqiqə gözləyəsən bəlkə? – Eldar, Maliki cırnadan bir səs tonu ilə cavab verdi.

- Di yaxşı çox danışma! Gəlirsən? – Malik əsəbi səslə dedi.

- Hə, çıxıram. – Deyərək Eldar telefonu cibinə qoyub, otaqdan çıxdı.

Eldar evin qapısından çıxaraq həyətə düşəndə hava artıq qaralmışdı. Batmış günəşdən sonra göy üzündə artıq ay və onun ətrafı boyu səpələnən ulduzlar da görünməyə başlamışdı. Göy üzünə baxaraq hələ uşaqlıqdan “Yay vaxtı göy üzərində çoxlu ulduz olanda, növbəti günün çox isti olacağı” deyimini xatırlayan Eldar, öz-özünə – Gərək sabah da bütün günü yatım. – deyərək gülümsədi.

Həyətin də dəmir qapısını açaraq çölə çıxdıqdan sonra o, həyətlərinin hasarı boyu addımlayaraq Malik gilin evlərinə tərəf istiqamət aldı. Öz evlərinin tininə yenicə çatmışdı ki, – Hara tələsirdin? Yavaş-yavaş gələrdin. – deyən Maliki gördü.

- Yaxşı, az şikayətlən! Dur gedək yaxşı bir çay içək. – Eldar gülümsəyərək dedi.

- Hə, gedək! Maraqlı bir söhbət var, səninlə danışmalıyam! – Deyərək oturduğu daşın üzərindən qalxan Malik Eldara yaxınlaşdı.

- Mənim də sənə bir xəbərim var! Gərçi o qədər də yaxşı deyil, amma yenə də. – Eldar sakit səslə dodağının altında mızıldandı və artıq ona çatan dostu ilə hər zaman getdikləri çayxanaya tərəf istiqamət aldı.

Artıq on dəqiqə idi ki, onlar yanaşı yol getsələr də bir-biri ilə danışmırdılar. Eldar ona hələ də cavab yazmayan Dənizi düşünərək bir qədər dərin fikrə dalmışdı. Yeridikləri müddətdə isə bir neçə dəfə telefonunu açaraq mesajın gəlib-gəlməməsini yoxlasa da heç bir şey görə bilməmişdi. Daldığı fikirlərdən bir qədər ayıldıqdan sonra isə Malikin də danışmayaraq dayanmadan telefon ekranına zillənməsini görüb, kürəyinə dostcasına əlinin içi ilə yüngül bir zərbə vurub – Nətərisən ey? – deyərək soruşdu.

Eldar hər zaman belə etdiyi zaman, dostunun adəti üzrə - Bəlkə yıxıb, bir təpik də vurasan? – deyəcəyini gözləsə də o, gözünü telefonunun ekranından ayırmayaraq nəyisə oxuyurdu. O, ekranı gah yuxarı, gah aşağı sürüşdürür, kiçik barmaqları ilə sürətli nə isə yazır və yenidən ekranı sürüşdürərək, hansısa yazıları oxumağa davam edirdi. Arada bir isə xəbər saytlarına keçərək, nə isə axtarırdı. Heç zaman xəbərlərlə maraqlanmayan Malikin bu halı Eldarı bir qədər təccübləndirsə də, ondan heç nə soruşmadı və artıq işıqları görünməyə başlayan çayxanaya tərəf baxaraq addımlarını sürətləndirdi.

Çayxana iki mərtəbəli, birinci mərtəbəsində adi stol və stullar düzülmüş, nərd və domino oynamaq üçün olan çayxana, ikinci mərtəbəsində isə qarşılıqlı qoyulmuş yumşaq mebel və ortalarına qoyulmuş stoldan olan, daha rahat çay evi idi. Qiymətlər fərqli olduğuna görə, buraya gələnlər adətən aşağı mərtəbədə otursalar da, sakitliyi və rahatlığı sevənlər yuxarı mərtəbədə oturmağa üstünlük verirdilər.

Eldar və Malik də digərləri kimi birinci mərtəbədə oturmağa üstünlük verirdilər. Qiymətin ucuz olması ilə yanaşı, aşağıda oturmağın digər səbəbi orada maraqlı hadisələrə, maraqlı söhətlərə rast gəlmək ehtimalının daha çox olması idi.

Nəhayət ki, girişə çataraq daha önə keçən Eldar, üzərisinə “Qapını bağlayın. Kondisioner işləyir” yazısı yapışdırılmış qapının dəstəyindən tutaraq onu içəri doğru itələdi. Qapı açılan kimi içəridən gələn zərlərin, stola çırpılan dominoların, bir-biri ilə daş mübahisəsi edən adamların səsi qapı arasından əsən külək kimi içəridən çölə tərəf axdı.

İçərinin havası çölə nisbətən sərin olsa da siqaret qoxusu və tüstüsü bu sərinliyi demək olar ki, hiss edilməz edirdi. Tüstüyə qarışan səs-küy isə onsuz da mesajına cavab almayan Eldarın əsəblərini elə qapıdan girən kimi o qədər tarıma çəkdi ki, o Malikə tərəf çevrilərək – Bəlkə yuxarı çıxaq? – dedi.

Malik isə hələ də gözünü telefondan çəkməyərək başı ilə razılıq bildirib, içəri doğru addımlamağa başladı. Domino həvəskarı olan, oyun zamanı əlindəki daşı bağlayanda əsəbindən aza qala ağlayan, düşdüyü hər imkandan istifadə edərək oynayan Malikin buna etiraz etməməsi, onun bu qısa müddət ərzində etdiyi üçüncü qəribəlik idi. Lakin Eldar yenə də ona təzyiq göstərməyərək heç nə soruşmadı.

Pilləkənlərlə ikinci mərtəbəyə doğru qalxaraq ortasında dayanan Eldar, oradan görünən çayçıya tərəf əyilərək – Qədir dayı, bizə bir qarışıq çay! – deyib, yuxarı doğru qalxan Malikə çatmaq üçün addımlarını itiləşdirdi.

Səssizliyi və siqaret qoxusuz havası ilə seçilən ikinci mərtəbədə demək olar ki heç kəs yox idi. Yalnız otağın tam sonundakı masada oturanları çıxmaq şərti ilə, bütün masalar boş idi. Sanki aşağıdakı səs-küy, bir mərtəbə deyil də, onlarla mərtəbə aşağıda idi. Bura Eldar üçün hazırda ən uyğun yer idi. O, bir qədər ətrafa boylandıqdan sonra, girişdən solda, pəncərənin kənarında oturaraq ona əli ilə işarə edən Maliki tapıb, ona tərəf yaxınlaşaraq yumşaq divanda oturdu. Elə həmin anda da telefonu götürdüyündən bəri, artıq adət halına çevrilən hərəkətləri ilə telefonunu kiliddən çıxarıb, mesajın gəlib-gəlməməsini yoxladı. Mesaj isə hələ də yox idi. Artıq özünün bu halından bezərək telefonunu qırağa atan Eldar, Maliki süzməyə başladı.

1.3 Başlanğıc

12:19 AM

Malik isə hələ də gözünü telefonun ekranından çəkmək bilmirdi. Onun bu hərəkətləri Eldarın marağını getdikcə artırır və irəliləyən hər saniyə onun səbrini içəridən parçalayırdı. Lakin o, Malik özü danışmasa, ondan bir şeyin soruşmağın mənasız olduğunu da yaxşı bilirdi. Çünki Malikdə bir saniyə ərzində, istənilən mövzuya istənilən başqa hekayə fikirləşərək onu sənə doğru adı ilə satmaq kimi əvəz edilməz bir bacarıq var idi. Ona görə də Eldar, sakit oturaraq nəhayət ki, Malikin danışmasını gözləyirdi. Lakin Malikdən gəlməyən səs, oradakı mühiti siqaret qoxulu və səs-küylü olan birinci mərtəbədən də dözülməz olan bir yerə çevirirdi.

– Bu gün Dəniz mesaj yazdım. – Nəhayət ki, dözə bilməyən Eldar, sanki daxilində söz partlayışı baş vermiş kimi dedi.

Gözünü bir anlıq telefondan ayıran Malik – Kim? Sən? A kişi yeri get, səndə o ürək nə gəzir? – deyərək gözünü yenidən telefonuna zillədi.

- Ciddiyəm! Bu gün yazdım, amma hələ də cavab gəlməyib. – Eldar qətiyyətlə başlasa da, sona yaxın zəifləyən səslə cavab verdi.

- Mən sənə demişdim axı, sən hərəkət edənə kimi onun artıq bağçaya gedən uşaqları olacaq. – Deyərək Malik telefonunu nəhayət ki, əlindən yerə qoyub, divana söykəndi.

- Malik, axı bilirsən ki, Dəniz mənə görə digər qızlar kimi deyil. Səhv etmək istəmirəm. Bu ciddi məslədir. – Eldar səsindəki qətiyyəti artıraraq dedi.

Bir qədər sakit duraraq dostuna baxan Malik - Hə, yaxşı. Narahat olma! Qız onsuz da çətin qız idi və elə asan cavab yazmayacağı bəlli idi. – deyib, bir müddət susduqdan sonra – Ya da ki, uzaq başı atası cavab yazacaq. Burada nə var ki? – deyərək güldü.

Eldar əlini atıb, qabdakı əlinə keçən ilk karameli götürərək ona atmaq istəyirdi ki – Yaxşı! Yaxşı, susdum! – deyərək Malikin dişlərini ağardaraq gülməsini və əli ilə üzünü qoruduğunu gördükdən sonra, onu yenidən yerinə qoydu.

- Günah məndədir ki, oturub sənin kimi biveclə dərdlərimi paylaşıram. – Deyərək Eldar kürəyini divana söykədi.

- Yaxşı də, incimə! Gördüm kefin yoxdur bir qədər zarafat elədim. Sən də son zamanlar yaman kövrək olmusan. Dünyanın axırı deyil ki?! Nədi? İlk mesajından Dənizin sənə cavab verərək səni sevdiyini deməyini gözləyirdin? Bu iş bir qədər çətin lacaq dostum. – Malik sön cümləsində bic-bic gülüşünü də əlavə edərək dedi.

Malikin zarafat edərək gülməsinə baxmayaraq, onun gözlərindəki gərginlik hələ də çəkilmirdi. Sakitlik çökən kimi, sanki daxilindəki gərginlik onun üzünə çıxaraq hərəkətlərini dəyişdirməyə, gözlərini qaçıraraq ora-bura baxmağına məcbur edirdi. O, əllərini ovuşduraraq sağ əli ilə sol əlinin baş barmağını sıxır və üzünü tez-tez sağa çevirərək pəncərədən ay işığında zəif görünən çox da dərin olmayan yol kənarı uzanan meşəyə tərəf baxırdı.

Malikin susduqca dəyişən halını görən Eldar isə artıq səbrini sıxa bilməyib, bayaqdandır soruşmaq istədiyi sualı soruşdu. – Bir maraqlı söhbət var, səninlə danışmalıyam demişdin. Nə söhbətdir?

- Söhbət? Nə söhbət? – Dəyərək Malik bir anlıq Eldara baxaraq beynində dolaşan fikirlərin təsirindən çıxmağa çalışdı. – Hə onu deyirsən? – Malikin səsi getdikcə zəiflədi və gözləri sanki bir zamanlar yanan şammış kimi sönməyə, baxışlarındakı mənasını itirməyə başladı.

- Bir məsələ var! - Demişdi ki, Qədir dayının oğlu Mahmud, çaydanı qəfil masanın üzərisinə qoydu və düşdüyü aləmdən qəfil ayrılaraq diksinən Malik, üzünü uşağa çevirərək ciddi, lakin sakit bir səslə - Başıma qoy! Başıma! Masaya niyə qoyursan? – dedi.

Malikin dediklərindən tutulan və bir qədər çaş-baş qalan uşağı görən Eldar isə – Sağ ol Mahmud! – deyərək özünü uşağa çevirib, gülümsədi.

Malik əsəbdən sifətindəki cizgiləri hələ də yumşaltmayaraq çaydanı götürmək istədi ki, qızmış qulpun əlini yandırması ilə əlini çəkərək yenidən şikayətlənməyə başladı və şikayətlənə-şikayətlənə iki salfet götürərək, birini qulpuna, digərini isə çaydanın lüləyinə sarıdı. Eldarın onun hərəkətlərinə təəccüblə baxdığını gördükdə isə nəhayət ki, üzündəki əsəbi kiçik bir gülümsəmə ilə əvəz edib – Süzəndə axmasın deyə. – dedi.

Armudu stəkanlara süzülən kəkotulu (kəklikotu) çayın ətri, yay istisində qəfil keçən sərin bir külək kimi, xoş bir təsir bağışlayaraq ətrafa yayıldı. Eldar və Malik üçün evdən kənarda kəkotulu çayı içmək sanki bir rituala çevrilmişdi və onlar Gəncə çayxanalarında verilən dağ kəkotulu çayı qoyub, başqa çayı içməyi təsəvvür belə edə bilmirdilər. Kəkotu çayı ilə içilən yeganə vasitə isə qənd olduğundan, Eldar kiçik bir qənd parçasını dodaqları arasında tutaraq stəkandan çəkdiyi qurtumla onu sovurmağa başladı.

- Hə qardaş, de görək sənin dərdin nədir? – Eldar bədəninə yayılan çay həzzinin təsiri ilə rahatlanmış səslə soruşdu.

Malik də əlindəki stəkandan bir qurtum çayı udaraq önə əyilib, Eldara yaxınlaşdı. Bunu görən Eldar da bir qədər təəccüblə ətrafa baxıb, sonra dostuna tərəf əyilərək Malikin nə demək istədiyini dinləmək üçün bütün diqqətini ona tərəf yönəltdi.

- Bir həftədir nə gecəm var, nə də gündüzüm. Yuxuya həsrət qalmışam. – Malik pıçıltı ilə dedi.

- Gecələr yatmadığını görürdüm. Elə ona görə imtahandan kəsildin də. – Eldar Malikə sözünün davamını gətirməyə imkan verməyərək dedi.

- Yox, məsələ başqa şeydədir. Anlatmaq çox çətindir, amma qəribə şeylər olur. Bilmədiyim, inanmaqda çətinlik çəkdiyim şeylər. – Malik hələ də pıçıltı ilə danışmağa davam edirdi.

- Yoxsa evdəkilər səni evləndirmək istəyir? - Eldar deyərək gülümsədi.

- Di yaxşı də, adam ol! Söz danışıram! – Malik bu dəfə bir qədər yüksək və daha ciddi səslə dedi.

- Yaxşı-yaxşı, danış görək nə deyirsən. – Eldar hələ də üzündəki gülüşünü saxlayaraq dedi.

Malik yenidən ətrafa baxaraq bu dəfə daha da sakit səslə danışmağa başladı. - Dünya dağılır! Hər şeyin sonu çatıb. Tezliklə dünyanın sonu çatacaq.

Eldar bir anlıq qaşlarını qaldıraraq Malikə baxdı, daha sonra isə idarə etməkdə çətinlik çəkdiyi bərk bir səslə qəhqəhə çəkərək – Ayə yeri get! Ağlın qaçıbdır deyəsən sənin? – dedi.

Malikin gözlərində gülüşdən və zarafatdan əsər əlamət belə yox idi. O, durduğu vəziyyətdə qalaraq divanda geri söykənmiş Eldarın gözlərinə baxmağa davam edirdi. Bir müddət gülüşünü saxlaya bilməyən Eldar isə sakitləşdikdən sonra, hələ də ona baxan Malikin demək istədiklərini tam eşitmək üçün yenidən önə əyildi.

Malik bu dəfə daha həvəssiz olsa da, sözünə davam etdi. – Bir həftə bundan qabaq internetdə qəribə yazıya rast gəldim. Əvvəl buna fikir vermədim və demək olar ki unutmuşdum. Belə xəbərlərin çox vaxt oxucu cəlb etmək üçün istifadə edildiyini bilirdim. Lakin növbəti gün xarici saytlarda da buna oxşar bir neçə xəbərlərə rast gəldikdən sonra, içimdə qəribə bir qığılcım yarandı. Başladım bunların hamısını bir-bir oxumağa və nəticə ondan ibarətdir ki, dünyanın müxtəlif yerlərində seysmik aktivlik yaranıb.

- Hə nə olsun? Sən ki, coğrafiyanı məndən də yaxşı bilirsən. Seysmik aktivlik normal bir haldır və aktivliyin intensivliyi müəyyən müddətdən bir arta, azala və təkrarlana bilər. – Eldar quru səslə cavab verdi.

- Aktivlik o zaman normal haldır ki, o, seysmik aktiv zonalarda baş versin. Uzun illər boyu zəlzələnin baş vermədiyi və ümumiyyətlə zəlzələnin baş verməsi qeyri-mümkün olan ərazilərdə olması isə, artıq normal hal deyil. Bunu araşdıran bir neçə alimlərin yazısını oxumuşam. Onların dediyinə görə yüz illər boyu zəlzələ olmayan bu yerlərdə, artıq bir neçə dəfə kiçik də olsa titrəyişlər olub. Bəzi yerlərdə isə yerin hərarəti o qədər yüksəlib ki, kiçik göllər belə quruyub. Adını unutduğum bir göldə isə su hətta qaynama həddinə çatıbdır. İki gün öncə isə haradan olduğunu deməyən bir alim, yerin altından qəribə səslərin gəldiyini və bu səslərin gündən-günə yer üzərinə yaxınlaşdığı haqqında yazmağa başladı. Ən qəribəsi isə odur ki, dünya bütün bunları xəbərlərdə sadəcə zəlzələ kimi göstərir.

- İnternetdə belə yalan şayiələr tez-tez yayılır. Bəzən biri yalan məlumat yazır və bu məlumat qeybətcil insanların dilinə düşmüş kimi, qəribə və təhrif olunmuş formada ildırım sürəti ilə yayılır. – Deyərək Eldar daha bir qurtum çaydan içdi.

- İnanmıram! İnanmıram! Həqiqətən qəribə nələrsə baş verir, mən bunu hiss edirəm. – Deyib, Malik artıq soyumuş çayını başına çəkərək hamısını içdi.

- Bəs yaxşı, nə baş verir? Harada baş verir? Buna səbəb nədir? – Eldar hələ də inanmasa da soruşdu.

- Bilmirəm! Heç kəs bilmir. Sadəcə bəzi insanlar bunu araşdırır və gördüklərini, eşitdiklərin, hiss etdiklərini yazırlar. – Malik dedi.

1.4 Başlanğıc

12:18 AM

Eldar daha sual vermədi, heç Malik də bir şey danışmadı və gərginlik içərisində çökmüş sakitliyi, Malikin telefonuna gələn zəngdən çalınan güclü monoton musiqi pozdu. Həddindən artıq güclü olan zəngin səsi hər ikisini də diksindirərək mövzunun təsiri altından çıxardı və həvəssiz halda telefonunu qaldıran Malik – Alo... Hə bilirəm... Yaxşı indi durub gələrəm. – deyərək cavab verdi və üzünü Eldara tutaraq – Mən getməliyəm! Evə hansısa tanımadığım qohumlar gələcək. Gedim bir az öpsünlər məni. – dedi.

Uzun müddətdən sonra yenidən telefonuna baxan Eldar gəlməyən mesajı görərək - Yaxşı, elə mən də gedirəm. – deyərək portmanatından pul çıxararaq qənd qabının altına qoydu.

Birinci mərtəbə gəldikləri zaman olduğu kimi hələ də səs-küylü və siqaret tüstülü idi. Ağacdan səliqə ilə yonulmuş pilləkənləri Malikin ardınca düşən Eldar, heç ortaya çatmamışdı ki, onun adını çağıran bir neçə səs eşitdi və səs gələn tərəfə baxanda, pilləkənlərin sağındakı ilk masada köhnə tanışlarını gördü. Onlar masadan qalxaraq Eldar və Maliklə görüşüb, gəlib onlarla oturub domino oynamağı təklif etdilər. Malikin – Məni üzrlü hesab edin. Tələsirəm. – deməsinə razılıq versələr də, Eldarın qalmağını təkidlə istədilər.

Eldara bu o qədər xoş olmasa da, evə getdikdən sonra yenidən iki dəqiqədən bir telefona baxacağını fikirləşib, oynamağa razılıq verdi və Maliklə sağollaşaraq masanın başına keçdi.

Bu gecə Eldarın oyunu alınırdı. Hər oyunu demək olar ki, udan tərəf o idi və bir neçə dəfə qalib gəldikdən sonra – İcazənizlə mən gedim. Bakıdan səhər gəlmişəm və yorğunluq hələ də canımdan çıxmayıb. – deyərək masadan qalxdı.

Gəldikləri zaman göy üzü parlayan ay və ulduzlarla bürünmüşdüsə, keçən bir neçə saat ərzində artıq ulduzların hamısı yox olmuş, ay isə qısa zaman ərzində haradansa gəlmiş buludların arxasında zəif ağartı ilə güclə görünürdü. Hava bir neçə saata tamamilə dəyişmişdi. Artan rütubətlilik isti ilə birləşərək dözülməz hala çevrilsə də, siqaret qoxulu məkandan sonra daha xoş idi.

Eldar bir daha gecə səssizliyinə bürünmüş ətrafa baxaraq ciyərlərinə bol bir hava alıb, evə tərəf addımlamağa başladı. Çayxanadan aralanaraq bir neçə yüz metr getməmişdi ki, ondan bir neçə addım aralıda ehtiyatlı və ləng addımlarla ona tərəf addımlayan bir qaraltı gördü. İlk əvvəl nə olduğunu bilməsə də, tezliklə səsindəki mırıldamadan bunun böyük bir it olduğunu başa düşdü.

Hələ uşaqlıqdan, Eldarın heç bir səbəb olmadan itlərə qarşı xüsusi qorxusu var idi. İti gördüyü anda özündən asılı olmayaraq qaçıb gizlənmək istəyirdi və bu dəfə də fərqli olmadı. Gecə qaranlığında, ətrafda kimsənin olmadığı zaman itlə üz-üzə qalmaq heç də Eldarın arzuladığı bir şey deyildi və o, özündən asılı olmayaraq cəld addımlarla geriyə doğru bir neçə addım ataraq onları qaçışla əvəz etdi. Eldarın qaçması ilə bərabər bayaqdandır mırıldayan it də artıq hürərək onu izləməyə başladı.

Eldar bir neçə metr qaçsa da itdən aralana bilmirdi. Onun hürmə səsi və qaçarkən pəncələrinin yerə dəyən zəif səsləri xışıltıları daha da yaxınlaşırdı. Çayxanaya qədər qaça bilməyəcəyini bilən Eldar, hündür olmayan kiçik tikililərin arasına qəfil dönüş edərək ara küçə ilə şəhər ətrafı dairəvi yola və onun yanı ilə uzanan meşəyə tərəf istiqamət aldı. Gecə saatlarında yoldan keçən maşınların da sayı demək olar ki, yox sayda idi. Yalnız uzaqdan yanan bir neçə avtomobil işıqlarını çıxmaq şərti ilə, yol tamamilə boş idi. O, enli yolu keçərək yaxşı tanıdığı ağaclıqlara girərək cəld addımlarla gözdən itməyə başladı. Lakin arxadan gələn itin səsi hələ də eşidilirdi. Eldar bir neçə kolun üzərisindən atlanaraq, qarşısına çıxan ilk tutunmağa budağı olan ağacdan yapışaraq onun üzərisinə dırmandı. Yerdən bir neçə metr aralanmışdı ki, itin səsi artıq ağacın altından gəlməyə başladı və o, Eldara baxaraq dişlərini qıcayır və əks-səda ilə yayılan qalın səsi ilə hürürdü.

Eldar qalın bir budaq taparaq üzərisində özünə yer rahatladı və oturaraq itin getməsini gözlədi. Vəziyyəti heç də yaxşı deyildi. Evə zəng edərək nə kimsəni təşvişə salmaq, nə də “itdən qorxaraq ağaca çıxan” ləqəbini özünə həkk etdirmək istəyirdi. İt isə getmək bilmirdi və dayanmadan ona baxıb hürürdü.

Eldar artıq neçə müddət ağacda oturduğunu unutmuşdu. Ondan bir neçə metr aşağıda dayanmadan hürən itin səsinə fikir verməmək üçün tam gücü ilə özünü toparlamağa çalışırdı və bir neçə dəqiqədən sonra Eldar artıq itin səsini eşitməməyə başladı. Lakin itin səsini Eldarın cəhdləri yox, göy üzündə partlayış baş vermiş kimi, dəhşətli bir səslə yayılan göy gurultusu batırdı və bu gurultu sanki partlayan çənmiş kimi, ardınca içərisindəki suyu aşağı doğru yağdırmağa başladı. İri damlalarla aşağı doğru yağan yağış bir neçə saniyə ərzində Eldarı son sapına kimi su etdi və bir qədər gec olsa da, aşağı doğru süzülərək itə də çatan yağış, onun gözətçiliyini kəsərək qaçıb getməsinə səbəb oldu.

Eldar artıq tək və tamamilə islanmış idi. Aşağıdan gəlməyən itin səsi onu bir qədər rahatlandırsa da, ildırımlı və yağışlı havada ağacın başında durmağın heç də yaxşı fikir olmadığını bilirdi və növbəti ildırım çaxmadan o, cəld aşağı doğru düşməyə başladı.

Ayağı yerə dəyən Eldar nəhayət ki, rahatlanaraq dərindən bir nəfəs aldı. İlk öncə evə getmək istəsə də, qaranlıqlar arxasında onun rastına çıxa biləcək iti xatırlayaraq bir qədər fikrini dəyişdi və istiqamətini uşaqlıqdan bəri Maliklə onun gizlənmə və oyun yeri olan mağaraya tərəf üz tutdu.

Mağara meşənin başlanğıcındakı təxminən 100-200 metr hündürlüyündə olan dağın yuxarılarında idi. Hələ uşaq olduğu zaman o və Malik evdə tək qalan kimi, kimsəyə xəbər vermədən ora dırmanaraq bütün günlərini orada oynayaraq keçirərdilər. Mağaranın girişində duraraq əllərinin içindəymiş kimi görünən şəhərə baxar və özlərini onun sahibi hesab edərdilər. Bəzən isə orada duraraq evlərin damının rəngini, əlamətini və ya keçən maşının rəngini deyərək onun harada olduğunu tez tapmaq üzrə oyunlar oynayardılar.

Eldar yağışdan qorunmaq üçün həmin mağaraya qalxmağı qərara aldı və ondan öncə evə zəng edərək gecə Malik gildə qalacağını demək istəsə də, telefona düşən su damcıları ona bunu yuxarıya çatdıqdan sonra etmək fikrinə gətirdi. O, telefonu yenidən cibinə qoyaraq yuxarı doğru dırmanmağa başladı. Son qalxışından uzun illər keçsə də, mağaraya gedən yolları yaxşı xatırlayan Eldar, bir neçə dəqiqədən sonra artıq mağaranın girişində idi. Girişin önündəki kiçik düzlükdə duraraq o, heç zaman gecə vaxtı buradan baxmadığı şəhərə baxıb, onun gözəlliyinin təsiri altına düşərək bir anlıq hər şeyi unutdu. Qaranlıq zülmət içərisində uzaqlara doğru uzanan şəhərin işıqları, üzərisi parlayan daş-qaşlarla bəzədilmiş qara örpəyi xatırladırdı. O, bir anlıq hər şeyi, Dənizin cavab yazmamağını, Malikin ona danışdıqlarını, hətta bir neçə dəqiqə əvvəl arxası ilə qaçan iti belə unutmuşdu. Yalnız o və şəhər var idi. Başqa heç nə.

Gördüyü mənzərə ilə içərisinə çökən rahatlıqla geri doğru addımlayan Eldarı, bu rahatlıqdan yağışdan su olmuş qayada sürüşən ayağı ayırdı. O, bunu yalnız yerə dəyərək kürəyi boyu yayılan ağrıdan sonra hiss etdi. Kürəyindəki ağrıdan bir qədər özünün itirsə də, tezliklə dirsəklənərək mağaranın içərilərinə doğru sürünərək nəhayət ki, üzəirisnə su düşməyən yerə çatdı.

Hazırda etməli olduğu ilk şey Malikə və evə zəng etmək olsa da, ağrı ona imkan vermədi və o, zəng etmədən əvvəl, kürəyindəki ağrının və təngnəfəsliliyinin keçməsini gözləyərək mağaranın tavanına doğru zillənərək uzandı. Bir müddət boşluğa baxan Eldar ağrı ilə bədəninə gələn zəiflik hissinin təsirinə düşməyə başladı bə bir neçə saniyə sonra, ağırlaşan göz qapaqlarını saxlaya bilməyərək onları yumdu.

Eldar gözlərini açanda bir müddət boş bir qaranlıq içərisində uçdu. Bədənini əvvəllər heç zaman hiss etmədiyi qəribə hisslər bürümüşdü. Hər aldığı nəfəs isə ona rahatlıq gətirmək əvəzinə sanki daxildən onun ciyərlərini quru yarpaq kimi sıxaraq ovalayırdı. Susuzluqdan bütün bədəni, qaldırmaq istədiyi əlləri yay kimi yırğalanaraq idarə olunmasını qeyri mümkün edirdi. Dili ilə qurumuş dodağına toxunsa da, dili də dodağı kimi quru və susuzlamışdı. Bədəni sanki sıxılaraq çəkisini tamamilə itirmişdi. O, tərpənmədən beynində fikirlərini toparlamağa çalışsa da, susuzluğa əlavə olaraq gicgahındakı kəskin ağrı və beynindəki küy ona düşünməyə imkan vermirdi. Kəsilmiş yara kimi ağrı verən gicgahından qan axdığını düşünərək əlini ağrıya tərəf aparsa da, əli ilə ilıq qan əvəzinə qurumuş yaraya toxundu. Bütün gicgahı boyu barmaq uzunluğunda olan yaraya əli ilə toxunan Eldar, nəyin baş verdiyini hələ də xatırlaya bilmirdi. Daha bir müddət yerdə uzanaraq boşluqda qalan Eldar bu haldan bezərək bədənini qaldırmaq istəsə də ona qulaq asmayan əzələləri onu yerə yapışdırdı.

Ayağa qalxa bilməyən Eldar kürəyini artıq uzun müddət idi ki, əzən daşdan qurtulmaq üçün üzü üstə çevrilərək uzanmaq istədi. Lakin bu dəfə də yer ilə ayağı arasında qalan daş onu yenidən narahat etdi. Həvəssiz halda əliniz uzadaraq daşı götürmək istəsə də bunun daş yox, cibindəki telefon olduğunu gördü və o, tez onu çıxararaq kilidini açdı.

1.5 Başlanğıc

12:17 AM

Yanan ekranın işığı ilə aydınlanan divarda illər öncə yazılmış Eldar və Malik yazılarını görən kimi mağarada olduğunu xatırlayan Eldar, yavaş-yavaş bura necə gəlib çıxdığını xatırlamağa başladı və Malikə zəng etməli olduğunu xatırlayaraq onun nömrəsini yığdı. Lakin telefonda zəng düyməsini basan kimi telefon bunu rədd edərək, əsas ekrana qayıdırdı. Səbəb isə telefonda deyildi, səbəb telefonda şəbəkənin olmaması idi. Bu halda şərait dəyişmişdi və hazırda Eldara lazım olan yalnız şəbəkənin yaranmasını gözləmək idi. Lakin şəbəkə yaranmaq bilmirdi və telefon hələ də heç bir nömrə yığımına reaksiya vermirdi. Mağaranın içərisində telefonun tutmadığını düşünən Eldar, gözləmənin faydasız olduğunu görərək, çıxışa getmək qərarına gəldi. Bədənindəki son qüvvəni toplayaraq o, yerə dayadığı əli ilə təkan verib ayağa qalxdı və divara söykənərək mağaranın içərisindəki kiçik döngəni dönərək çıxışa tərəf baxdı.

Əlindəki telefonun ekranı ilə aydınlatdığı çıxışa baxan Eldar yerində donaraq qaldı. Telefonun ekranından süzülən zəif işıqla aydınlanan mağaranın çıxışı yoxa çıxmışdı. Daha doğrusu çıxışda böyük qaya duraraq, onu tamamilə bağlamışdı. O, nə edəcəyini bilmirdi və halsızlıqdan titrəyən ayaqları üzərində daha dura bilməyərək, dizlərini yerə ataraq dərin bir nəfəs almağa başladı. Əlindən düşən telefonun işığı ilə aydınlanan hissədə isə qəribə bir işıq əks olunmağa başladı. İlk gördüyü zaman bunun nə olduğunu başa düşməsə də, axan gözləri ilə diqqətlə baxdıqda o, girişi örtən qayanın dibindən axaraq, yerdəki çökəkliyə yığılan suyu gördü. Bunu gördüyü anda onun daxilində sanki vulkan püskürməsi baş verdi və heç zaman hiss etmədiyi su içmək istəyinin əsirinə çevrildi. Ayağa qalxmağa taqəti olmasa da su içmək istəyi ilə o, iməkləyərək suya çatıb, dodağını ora saldı. Nəmlənən dodağından sanki cana gələrək o, var gücü ilə sovuraraq su içmək istəsə də bunu bacara bilmədi. İçdiyi ilk qurtum suyu udan anda həmin su, bədəninə sancılmış xəncər kimi aşağı doğru sinəsini kəsərək sanki mədəsində ilişib qaldı. Nəfəsini kəsən və heç zaman hiss etmədiyi bu hissin ağrısı ilə bir neçə saniyə yerdə qıvrılan Eldar sanki son nəfəsini yaşayırdı. Bu hiss isə uzun çəkmədi və bir neçə saniyədən sonra, ağrının azalması ilə o, ağrıdan daha güclü olan susuzluq hissinə tabe olaraq yenidən əyilib, bu dəfə daha sakit və daha təmkinlə yerdəki suyu sovurmağa başladı. Su bu dəfə ağrı vermədi və əksinə onun quruyan bədəninin hər nöqtəsi, içilən suyu sanki özünə çəkərək bütün bədənini canlandırmağa başladı. Çökəkliyin nə qədər su tutduğunu bilməsə də o, artıq içə bilməyəcəyi qədər su içmiş və özünə gəlmişdi.

Zaman keçirdi. Telefonun şəbəkəsi isə hələ də yaranmaq bilmirdi və Eldar yerdə uzanaraq qayaya söykədiyi ayaqları ilə onu dayanmadan itələməyə davam edirdi. Lakin qayanın tərpənmək fikri yox idi. O, sanki canlıymış kimi, Eldarın hər təkanına etiraz edərək tərpənməyəcəyini bildirirdi.

Getdikcə taqətdən düşən Eldar bir müddət sonra, qayanı itələmə cəhdlərindən də əl çəkərək ayaqlarını yerə uzatdı. Qaranlıq mağaranın səssizlyini uzun müddət Eldarın nəfəsi pozsa da, qəfil bu səsə telefondan gələn qısa siqnal səsi də qoşularaq əks-səda ilə yayıldı.

O, əlini böyük ümidlə telefona atsa da ekranda gördüyü onun qırılmış ümidlərindən yeni cücərənləri də məhv etdi. Siqnal telefonun enerjisinin aşağı düşməsini bildirən siqnal idi. Hələ səhər onu tam yüklədiyinə əmin olsa da onun belə tez bitməsindən əsəbləşərək ona qənaət etmək üçün telefonu tamamilə söndürüb, cibinə soxdu.

Telefonun sönməsi ilə ətrafa düşən qaranlıq mağara üzərində öz hakimiyyətini yenidən ələ aldı və hər tərəfi zülmət qaranlığa bürüdü. Qaranlıqda insan hisslərinin güclənməsi Eldara bəlli idi və o, bir müddət sonra eşitmə, görmə qabiliyyətinin güclənəcəyini gözləsə də bunlardan heç biri olmadı. Onun əvəzində isə keçmiş günlərdən olan xatirələri güclənməyə başladı.

İlk öncə canlanan xatirə Dənizin gözləri idi və o, bunu xatırlayaraq öz-özünə məzəli bir səslə danışmağa başladı. – İki il o qızı tanıdın. Bir dəfə də olsun yaxınlaşıb sözünü deyə bilmədin.

- Niyə?

- Çünki, yox cavabından qorxurdun. Qorxurdun ki, yox deyərək sənin qürurunu sındırar.

- Bəs qaya? O bayaqdandır sənə yox deyir. Sən isə əl çəkmədən onun sürüşməyini istəyirsən. O isə yox deməyə davam edir. Bax gör bir nə günə düşübsən? Onun isə sənə heç yazığı belə gəlmir.

Eldar bir müddət susdu və susduqca beynində anasının nigarançılığı, Malikin ona hələ çayxanada ayrıldıqlarını deməsi, atasının axtararaq tapa bilmədiyini dediyi zaman onun ağlaması canlanmağa başladı. O, ölməkdən daha çox, anasının ağlamasının ona çətin olduğunu bilirdi. Bəlkə də buna görə də o, bütün qüvvəsi ilə qayanın ona nə qədər yox deməsinə baxmayaraq, onu itələməyə davam edirdi. Bu dəfə o utanmırdı. Səbəb mağarada tək olması deyildi. Lazım gələrsə bütün dünyanın önündə də cəhd etməyə hazır idi. Ona güc və cəsarət verən hər şeydən, hər kəsdən çox sevdiyi anası idi.

Qaranlıqda boşluğa baxmaqdan Eldarın gözləri getdikcə daha çox yanmağa başlayırdı. O, zülmət içərisində heç gözünü qırpıb-qırpmadığını da belə hiss etmirdi və heç də xoş olmayan bu hisslərdən qurtulmaq üçün gözlərini yumaraq hər şeyi unutmağa çalışdı.

Buludsuz, parlaq günəşli və həzin küləyin əsdiyi bir gün idi. Ətrafda yalnız alçaqdan uçan qaranquşların, ayağını sürtərək səs çıxaran çəyirtkələrin, küləkdən dalğalanan ot zəmisinin xoş musiqi kimi səslənən ahəngindən başqa heç nə yox idi.

Eldar dəmir yolu relslərinin yanında ağacdan düzəldilmiş skamyanın üzərində oturaraq ovcuna yığdığı kiçik daşlar ilə üzərisində sarı dairə olan nişanı vurmağa çalışırdı. Şəhərlərə çatmamış adətən qoyulan bu nişan, qatarlara sürətlərini azaltmalı olduqlarını bildirirdi. Eldar hələ uşaqlıqdan qalan adəti ilə relslərin üzərinə düzdüyü dəmir qapaqların, qatarın təkərlərin altında qalaraq əzilməsinə baxmaq üçün qatarı gözləyirdi. Bu dəfə isə o, qapaq yerinə cibində olan qəpikləri düzərək qatarı gözləyirdi. Əlindəki daşları atıb qurtardıqdan sonra, əyilib yeni daş götürməyə tənbəllik edərək sağa çönüb baxdı. Qatardan isə əsər-əlamət belə yox idi. Yalnız az yüksəkliyə qalxmış və şüalarını birbaşa gözlərinə salan günəş var idi.

Qatarın hələ gəlmədiyinə əmin olaraq, yenidən düzdüyü qəpiklərə bir müddət baxdıqdan sonra, əyilib yerdən daş götürmək istədi ki, ətrafa qəfil qəribə səssizlik çökdü. Bir saniyə öncə açıq-aydın olan göy üzünü sürətlə hərəkət edən və göydə bir-birinə qarışan boz buludlar örtməyə başladı. Aramsız gəzən həzin külək də, öz gəzintisini bitirərək ətrafı sükunətə boğdu. Alçaqdan uçan qaranquşlar və səs salan çəyirtkələr də sanki yoxa çıxmışdılar. Eldar bu qəribəlikdən bir qədər təəccüblənərək ayağa qalxaraq ətrafı iti nəzəri ilə süzdü.

Boz buludun arxasında gizlənmiş günəşin süzülərək keçən şüaları arasından uzaqdan qara tüstüsünü yuxarı buraxaraq, ona tərəf yaxınlaşan qatarı görməyə başladı. Yalnız filmlərdə gördüyü tüstüləyən qatarı bu dəfə Eldar canlı görməyə hazırlaşırdı. Qatar isə hər zaman olduğundan sanki daha sürətlə yaxınlaşırdı. Tüstü və taqqıltı ilə yayılan səs isə getdikcə daha da güclənirdi. Qatar həqiqətən də əvvəlkilərdən qat-qat sürətli idi və onun özündən əvvəl gələn külək dalğasının gücü o qədər böyük idi ki, ona bir addım geri atdıraraq müvazinətini qorumaq üçün ayaqlarını yerə dayamağa məcbur etdi. Eldar gələn küləklə üzünə çırpılan toz, qurumuş ot və yarpaqlardan üzünü qorumaq üçün əli ilə üzünü tuturdu. Digər əli ilə isə skamyadan yapışaraq yıxılmamağa çalışırdı. Getdikcə artan külək və səs ilə qatar nəhayət ki, skamyanın yanına çataraq duran sarı nişana belə fikir vermədən azalmayan sürəti ilə keçdi. O, ildırım sürəti ilə relsərin üzərisi ilə şütüyərək şəhərə doğru istiqamətlənirdi. Təkərlərin altında qalan qəpiklərdən isə əsər-əlamət belə yox idi. İşıq sürəti ilə keçən qatar, sonu yoxmuş kimi uzandıqca uzanırdı. Eldar üzünü qoruduğu əlinin altından bir daha relslərə diqqətlə baxanda, relsin üzərinə qoyduğu qəpiklərdən birini gördü. O, sanki üzərindən keçən təkərləri hiss etmirdi. Rels isə qəpik üzərindən, kiçik hündürlükdən düşən təkərlərin zərbəsinə dözməyərək, yerdə yaratdığı titrəyişlərlə kiçik bir çatla aralanmağa başladı. Çatlayan relsin kəsiyi isə tezliklə torpağa keçərək böyüməyə davam etdi.

Eldar nə baş verdiyini hələ də başa düşə bilmirdi. Çat isə artıq böyüyərək onun ayaqları arasından keçərək uzaqlara doğru gedirdi. Getdikcə daha çox titrəyən yer, relsləri yerindən oynatmağa başladı və qorxunc bir gurultu ilə relslərdən kənara əyilən qatar Eldarın üzərisinə yıxılmağa başladı.

Yerə dayadığı ayaqlarını və skamyadan tutduğu əlini boşaldaraq qaçmaq istəsə də nə ayaqları, nə də əlləri Eldarın sözünə qulaq asmadı. O, sanki yerində donub qalmışdı və gözləri ilə üzərisinə gələn qatara baxaraq var gücü ilə qışqırıb, gözlərini getdiyi yuxudan açdı. Qatarın yuxuda olmasını yenicə dərk etmişdi ki, mağara da relslərin yanında olduğu kimi gurultulu bir səslə titrəməyə başladı və çox uzun çəkməyən bu titrəyişlər, tezliklə kəsilən səslə birlikdə dayandı.

Gördüyü yuxudan buz kimi tərlə oyanan Eldar dirsəklənərək oturmaq istədi ki, gözlərinə onları qamaşdıraraq yummağa məcbur edən bir işıq düşdü. Qaranlıq mağarada onun gözünə düşən işığın da yuxuda olub, olmadığını dərk etməyən Eldar, əli ilə gözünü tutaraq işıq gələn tərəfə baxdı.

Görünən mənzərə inanılmaz idi. Qaranlıq mağaranı aydınlaşdıran, girişi tutan qayanın qıraqlarından içəriyə süzülən zəif günəş şüaları idi.

Eldarın yuxudan oyandığı zaman hiss etdiyi titrəyiş zamanı girişi tutmuş qaya bir qədər sürüşərək aşağı düşmüşdü və o, Eldarın çölə çıxmaq ümidlərini yenidən oyatmışdı. Durmaqdan başqa çarəsi olmayan Eldar, var gücünü toplayaraq ayağa qalxıb, əli ilə buz kimi qayaya toxundu. Son ümidini buna bağlayaraq dərindən aldığı bir nəfəslə, onu var gücü ilə itələdi. İlk əvvəl heç bir şey baş verməsə də tezliklə yuxarıdan üzərisinə düşən qum dənələri ilə qaya ağır-ağır tərpənməyə və qatı bir toz dumanı qaldıraraq güclü bir səslə sürüşməyə başladı.

Sürüşən qayanın tozu və tökülən qumun altında qalmamaq üçün geri çəkilərək gözlərini yuman Eldar, onları bir də ciyərlərini tamamilə dolduran təmiz havanı çəkdikdən sonra açdı. Artıq çökməkdə olan tozun arxasında çöldən düşən günəşin şüaları daha aydın görünməyə başlanmışdı.

Eldar ləng addımlarla çıxışa doğru addımlayaraq kiçik düzlükdə dayanıb, doğma şəhərinə ikinci dəfə dünyaya gəlmiş kimi baxdı. Lakin doğma şəhəri onun son dəfə gördüyü kimi deyildi. Mağarada qaldığı müddətdə onun görmədiyi şəhər tamamilə dəyişmişdi. O, demək olar ki, yerlə yeksan olmuşdu. Göz boyu uzanan ərazilərdə bir dənə də olsun hündür bina qalmamışdı. Bir neçə bir mərtəbəli evlərdən, uzaqda yüksələn məscid minarəsindən və şəhərin tam kənarında olan zavodun bir zamanlar iki dənə olan hündür borularından sağ qalmış birindən başqa demək olar ki, heç nə qalmamışdı. Yollar atılaraq tərk edilmiş avtomobillərlə dolu idi.

Bir qədər önə addımlayaraq sola baxan Eldar, şəhərin bu hissəsinin də eyni vəziyyətdə olduğunu gördü. Mənzərənin səbəbinin nə olduğunu başa düşməyərək, beynində fırlanan fikirlərlə şəhəri gəzirmiş kimi o, başını ləng çevirmə ilə şəhərin görünən hər nöqtəsini süzdü. Meşəyə kimi dəyişilmədən qalmış heç nə yox idi. Meşə isə sanki heçnə baş verməmiş kimi öz yerində qalmışdı. Qeyri ixtiyarı başını hələ də sağa çevirən Eldar, meşəni də keçərək, onun sonundakı sanki sonsuzluğa tərəf uzanan düzənliyə baxanda, gördüyü mənzərədən bir neçə addım geri ataraq yerə yıxıldı.

Meşədən təxminən 10 kilometr uzaqlıqda, bir zamanlar düzənlik olan ərazidə, 800-1000 metr hündürlüyündə yaranmış dağa baxaraq o, əsən dodaqları arasından güclə eşidilən bir səslə – Bu nə zibildir? – deyib, susdu.

1.1 Başlanğıc

1.2 Başlanğıc

1.3 Başlanğıc

1.4 Başlanğıc

1.5 Başlanğıc

About me

Follow Us

Press

Labels

recent posts

Blog Archive

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images