Alovun Sirri

12:16 AM

2. Şəhərə Eniş

Şəhərin demək olar ki, çox hissəsi dağılmış, böyük binalardan isə əsər əlamət belə qalmamışdı. Onların yerində yalnız yerdən yüksələn dağınıq təpələr özlərini göstərərək baş vermiş faciədən xəbər verirdi. Bir zaman 5 mərtəbəli, 9 mərtəbəli və daha yüksək mərtəbəli olan binaları sanki kimsə əli ilə əzib, qum dənələri halına gətirərək bir topaya yığmışdı və adama elə gəlirdi ki, güclü külək əssə, illər boyu yüzlərlə insanı soyuqdan, yağışdan, qardan, çovğundan, küləkdən qoruyan o bina divarlarının qalıqları indi uçub gedəcəkdi.

Az mərtəbəli evlər də ya tamamilə dağılmış, ya da bir hissəsi çökərək digər hissəsini dağılmış hündür binaların qalıqları arxasında gizlətməyə çalışırdı.

Vıyıltı ilə avtomobillərin keçdiyi dairəvi yol isə atılmış avtomobillərlə dolu tərk edilmiş oyun meydançasını xatırladırdı. Sanki oyuncaqlarını oynadıqdan sonra yığışdırmağı sevməyən uşaq kimi, burada da kimsə bütün maşın oyuncaqlarını yolda ataraq getmişdi.

Eldar nəyin baş verdiyini hələ də dərk edə bilmirdi. Gözlərini bərəldərək ətrafa baxır, şəhəri süzərək bir dənə də olsun həyat əlaməti, həyat işarəsi axtarırdı. Şəhər isə cansız bədən kimi səssiz və tərpənməz idi.

Mağaranın önündə bu vəziyyətdə nə qədər durduğunu artıq xatırlamasa da, bunun uzun zaman olduğunu, günəşin boynunu yandırmağından hiss etdi və yalnız bundan sonra bir qədər özünə gələrək, bədənini bürüyən hisslərin təsirini duymağa başladı. Onlar isə heç də xoş deyildilər. Aclıq, susuzluq, gicgahını hələ də bıçaq kimi kəsən ağrı, gördüyü mənzərənin ürəyinə saldığı ağırlıq, günəşin bədən hərarətini artırması onu tamamilə taqətdən salaraq, mağaradan çıxmağa cəhd etdiyi zaman ümidin verdiyi qüvvəni də sovuraraq aparmışdı. Ayaqları yenidən onu saxlamaqda çətinlik çəkdi və o, dizlərini qatlayaraq onları yerə qoydu. Başını isə məğlub edilmiş döyüşçü kimi aşağı əyərək gözlərini yerə zillədi və hər dəfəsində artan ürək döyüntülərini bütün damarlarında hiss etməyə başladı. Nəfəs almaq da getdikcə çətinləşirdi. Nə etməli olduğunu düşünməyə çalışsa da, beyni ona qulaq asmırdı. O, qəribə qarışıqlıq içində idi və hələ də yuxuda olduğunu sanırdı. Lakin, yerdəki iti daşın dizini kəsərək ağrıtmasına baxmayaraq, hələ də oyanmaması bunun yuxu olmadığına işarə edirdi. Daha bir müddət bu vəziyyətdə durduqdan sonra, dizindəki ağrıya dözə bilməyib, geri iməkləyərək mağara girişi tərəfdə yerə oturaraq kürəyini dağa söykədi. Bir neçə dəqiqə sonra isə dizlərini qatladı və əli ilə onları qucaqlayaraq başını dizinin üzərisinə qoyub, zamanın keçməsini və onunla birlikdə hər şeyin düzəlməsini gözləməyə başladı.

Günəşin getdikcə yüksəlir və hələ də dəyişən heç bir şey yox idi. Oturduğu yerdən uzun müddət tərpənmədən bir nöqtəyə zillənən Eldarın baxışlarını hərəkətə gətirən, günəşin önündən keçən bulud topasının kölgəsi oldu və o, özündən asılı olmayaraq gözünü kölgənin hərəkət etdiyi istiqamətə yönəldərək onun şəhərin üzərisi ilə hərəkət etməsini izlədi. Kölgə meşənin üzərisindən süzülərək yola, oradan da xarabaya dönmüş şəhərin üzərisinə keçib, dərinliklərə doğru irəliləməyə başladı. Dağılmış evlərin, tikililərin üzərisi ilə Eldar da baxışlarını süzdürərək dərinliklərə doru hərəkət edirdi. Yolda dayanan avtomobillər, bir zamanlar telefon qovşağının binası olan, indi isə böyük dağıntı qalağını xatırladan topa, kiçik dağılmış evlər, mağazalar, yenidən evlər, dağılmamış bir dənə qırmızı damlı ev, yenidən dağılmış evlər, yarısı dağılmış, yarısı qalmış böyük tikili və beləcə bir-birini əvəz edən xarabalıqlara baxaraq, Eldar da uzaqlara gedən kölgə ilə uzaqlaşırdı. Bulud, isə uzaqlaşdıqca kiçilir və çətin görünən olmağa başlayırdı. Nəhayət tamamilə uzaqlaşdıqdan sonra, yox olduğu yerdə baxışlarını donduraraq qalan Eldarı cibindən gələn səs ayırdı. İlk öncə nəyin baş verdiyini başa düşməsə də o, tezliklə özünü toparlayaraq əlini cibinə saldı və artıq açdığını belə unutduğu telefondan səs gəldiyini görərək, uzağa baxmaqdan yaşaran gözlərini bir qədər sıxıb ekrana baxdı. Orada “Maliki təbrik et” yazılmışdı.

Eldarın hər zaman ən zəif yeri tarixləri unutmaq idi və buna görə də o, demək olar ki, bütün tanışlarının ad günün telefonun təqviminə qeyd etmişdi. Bu gün də Malikin ad günü idi. Əslində kimin ad gününü unutsa da Malikin ad gününü o heç vaxt unutmurdu. Çünki, onlar hər zaman ad günündə ikisi birləşərək evdəkiləri bir süfrəyə yığıb, birlikdə manqal yandırar və kabab bişirərdilər. İlk zamanlarda əti ya yandırar, ya da çiy bişirərdilərsə, son vaxtlar hər ikisi də bu işdə ustalaşaraq çox ləziz kabablar bişirməyi öyrənmişdilər. Hətta özlərinin xüsusi basdırma üsulları da var idi ki, həmin üsulu da heç kəsə bölüşmürdülər.

Eldar dostunu xatırlayaraq gözünü telefondan ayırıb, Malik gilin evinə tərəf baxdı. Xarabalıqlar arasında tapmaq bir qədər çətin olsa da o, tezliklə uşaqlıqdan qalmış bacarığı ilə lazım olan yeri tapdı. Malik gilin evləri də digər evlər kimi dağılmış və yerlə yeksan olmuşdu. Həmin ərazidə yalnız bir ev sağ qalmışdı ki, bu da bir müddət öncə buludu izlədiyi zaman gördüyü həmin o qırmızı damlı ev idi. Dağılmamış evə gözlərini qıyaraq daha bir neçə saniyə baxan Eldar, onun hansı ev olduğunu xatırlamağa çalışırdı ki, bədənindən sanki yüksək gərginlikli cərəyan keçmiş kimi onu yerindən sıçradaraq ayağa qalxmağa məcbur etdi. Həmin qırmızı damlı ev, onların öz evləri idi. Cəmi bir neçə saat öncə atası və anası ilə bir süfrə başında oturaraq şam etdiyi, özünü dərk edəndən bəri tanıdığı, böyüdüyü ev idi və o, tamamilə zədəsiz görünürdü.

- Anam, atam, onlar sağdırlar! – Deyərək həyəcandan əsən əlləri ilə telefonunu cibinə salıb, ayağından çıxardığı ketləri tez geyinməyə başladı.

Bir neçə saniyə sonra, artıq ketlərinin də ipini bağlayan Eldar, düzlüyün qırağında duraraq aşağı düşməyə hazırlaşırdı. Lakin, bu o qədər də asan iş kimi görünmürdü. Qalxmaq asan olsa da, buradan düşmək bir qədər çətinlik yaradırdı. Uşaq vaxtı kiçik çıxıntılara ayağını, əlini qoyaraq düşürdüsə, hazırda bu çıxıntılar Eldar üçün kiçik və yetərsiz görünürdü və daha bir müddət enişə baxdıqdan sonra, başqa üniş üçün yerin olmadığına əmin olaraq yerə oturub, ayağını aşağıdakı kiçik bir çıxışa doğru salladı. Bir neçə ardıcıl edilən cəhd boşa çıxsa da, israrından əl çəkməyən Eldar, nəhayət ki, ayağının daban hissəsini kiçik çıxıntıya ilişdirdi və əlləri ilə özünü yavaş-yavaş aşağı buraxaraq, hələ də çox qüvvətli olmayan ayaq əzələlərinə güvənərək ayağının üzərisində durdu. O, üzü şəhərə, arxası isə dağa tərəf duraraq növbəti addımını hara atacağını düşünürdü. Bayaqdan əsən külək Eldara sərinlik, xoş hiss verirdisə, hazırda həmin külək kiçik çıxıntı üzərində duran Eldarı sanki var gücü ilə yıxmağa çalışırdı. Eniş üçün hələ cəmi bir cəhd etməsinə baxmayaraq o, artıq təngnəfəs və taqətdən düşmüş idi. Onu saxlayan ayaqları uzun yay kimi titrəyir, əlləri isə sözünə qulaq asmaq istəmirdi. Başını yuxarı qaldıraraq düşdüyü yerə baxaraq geri qayıtmaq istəsə də, onu yuxarı qaldıracaq qolları hazırda o qədər də qüvvətli deyildi. Gediləcək yeganə yol, sola tərəf idi ki, o da ayaqlarının tamamilə idarəsindən çıxmasını gözləmədən, ehtiyatlı addımlarla sola doğru irəliləməyə başladı. Cəmi bir neçə addım irəliləməsinə baxmayaraq, bu ona qət edilmiş uzun yol kimi görünürdü. Getməli olduğu yerə isə hələ bir neçə addım qalmışdı və o, sona doğru addımladıqca daha da tələsməyə başlayırdı. Tələsik atdığı bir neçə addımdan sonra isə bu tələsiklik özünü göstərdi və ayağı altından sürüşən daşla, Eldar da aşağı doğru sürüşdü. Hər şey o qədər sürətli və o qədər ani baş verdi ki, Eldar bədənini bürüyən qorxu və həyəcanla nə etdiyini dərk etməsə də, bir neçə saniyə sonra özünü bayaqdan sözünə qulaq asmayan əlləri ilə kiçik daşdan yapışaraq sallaqlı vəziyyətdə tapdı.

Əlləri ilə daşdan yapışaraq havada sallanan Eldar, gülür və bu vəziyyətdə ağlına belə bir şeyin necə gəlməsini dərk etmədən, bir zamanlar tam olaraq bunun haqqında oxuduğu bir məqaləni xatırlayırdı.

Adrenalin və ya qorxu hormonu adlanan bu məqalə, insanın qorxması zamanı bədənində gedən dəyişikliklərdən bəhs edirdi. Belə ki, insan qorxduqda onun ürək döyüntüləri ani bir anda sürətlənir və bu da adrenalinin təsiri altında arterial təzyiq artırır. Bu isə bədəndəki dözümlülüyü və gücü qat-qat artıran səbəbdir.

Daha bir müddət sifətində yaranmış axmaq gülüşə davam etdikdən sonra, Eldar əlləri ilə irəliləyərək, ona lazım olan yerə tərəf yaxınlaşmağa başladı. Lazım olan yerə çatdıqdan sonra isə əl ilə tutmağa daha rahat olan həmin hissədə o, ayağı ilə kiçik bir təkan verərək, tutduğu yerdən aralanıb, havada aşağı doğru uçmağa başladı. Uçuş çox da uzun çəkmədi və qısa bir zaman sonra, ayağı bərk səthə toxunaraq bütün bədəni ilə yerə düşdü. Yerə düşən kimi Eldar özündən asılı olmayaraq əlinə keçən ilk koldan yapışaraq, özünü aşağı doğru yıxılmaqdan qorumağa çalışdı. Lakin, onu aşağı doğru çəkən qüvvə də o qədər güclü deyildi və o, bir qədər özünə gələrək ətrafa baxdıqda, artıq təpənin meşəyə qədər uzanan az meyli olan hissəsində olduğunu gördü. Yolun çətin hissəsi artıq keçilərək, asan yeri qalmışdı.

2.2 Şəhərə Eniş

12:15 AM

Eldar hava tələb edən ciyərlərini bir neçə dəfə hava ilə doldurduqdan sonra, ayağa qalxaraq ləng, lakin qətiyyətli addımlarla aşağı doğru addımlamağa başladı. Ayağı altında qalan sürüşkən daş və torpaq, artıq sıx bitmiş qısa otlarla əvəz edilmişdi və burada addımlamaq nisbətən daha rahat idi. Son addımlarını isə yenidən səbirsizlənərək qaçışla düşən Eldar, meşə tərəfindən ac köpək balığı ovunu udduğu kimi udlaaraq yox edildi.

O, günəşin uzun illər boyu düşmədiyi böyük bir ağacın altında duraraq əli ilə ona söykənib, yuxarı doğru baxırdı. Ağacın budaqları arasından görünən dikliyə baxıb, uşaq vaxtı bura qorxmadan necə qalxıb və ən əsası da necə qorxmadan düşdüyünü başa düşməyə çalışırdı. Lakin, uşaq qorxusu ilə böyük qorxusu hər zaman fərqlidir. Elə bunu da bir daha dərk edən Eldar, daha bir müddət uşaqlıqla, indiki günlərini müqayisə etdikdən sonra, reallığa qayıdaraq hazırda ona ən lazım olan şeyi xatırladı. Ona hazırda ən vacib olan, xarabalıqlar içərisində dağılmadan, şux və qürurlu qalan evlərinin qapısını açmaq və anasını qucaqlayaraq hər şeyin yaxşı olduğunu demək idi. Bəlkə də onu gecəni evdə keçirmədiyinə, heç bir xəbər vermədiyinə və onları nigaran qoyduğuna görə danlayacaqdılar, amma bu qətiyyən onu narahat etmirdi. Ona lazım olan yalnız ailəsini görmək və onları qucaqlamaq idi.

Elə bu düşüncələrlə də o, ağacların arası ilə addımlayaraq yola tərəf istiqamət götürdü. Bir neçə addımdan sonra, ağacların arasından çıxaraq yola qədər olan açıq otluq ərazi ilə addımlamağa davam etdi. Yol meşədən bir qədər yüksəkdə idi və o, yol ilə meşə arasındakı ərazini keçərək yola qalxanda, gördüyü mənzərə onu yerində donub qalmağa məcbur etdi. Yuxarıdan daha öncə görsə də, bunun içərisində olmaq daha dəhşətli idi. Yol tərk edilmiş avtomobillərlə dolu idi. Bəziləri ard-arda, bəziləri xaotik, bəziləri eninə, bəziləri toqquşmuş, bəziləri isə ümumiyyətlə əks istiqamətdə duraraq, tərk edilmişdilər. Onlar səs-küylə, vıyıltı ilə, sürətlə getməli olduqları halda, sadəcə yolun ortasında duraraq susurdular.

Eldar yerində duraraq tərk edilmiş avtomobillərə baxır, lakin onlara yaxınlaşmağa cürət edə bilmirdi. Onların içərisində görmək istəmədiyi bir mənzərə ilə rastlaşmaq qorxusu ona hərəkət etməyə imkan vermirdi. Ətrafda baş verənlər onsuz da onu yetərincə qorxutmuşdu və əsəblərini tamamilə tarıma çəkən bu hal ona nə edəcəyinə qərar verməyə mane olurdu. Bir müddət durduğu yerdə qalaraq tərpənə bilməsə də, edəcəyi başqa bir şeyin olmamağı onu yola davam etməyə məcbur etdi. O, yavaş-yavaş addımlayaraq ona ən yaxın dayanan avtomobilə tərəf irəliləməyə başladı. Lakin addımlar hər dəfə daha da çətinləşirdi. Sanki ayağına böyük bir daş bağlanmışdı və hər addımda bu daşın üzərinə yeni bir daş qoyulurdu. Bütün bu ağırlıqlara baxmayaraq o, qısa bir müddət sonra ona yaxın olan ilk avtomobilə çatdı. Onun arxasında duraraq gözünü gah meşəyə, gah geriyə, gah da uzaq önə doğru uzadaraq maşının içərisinə hər cəhdlə baxmamağa çalışırdı. Bir müddət öncə yalnız evə çatmağı arzulayırdısa, bu dəqiqə tək arzusu yanında kiminsə olması idi. Tək olmasaydı bəlkə də rahat şəkildə istənilən avtomobilə baxa bilərdi. İndiki halda isə onu hər bir şey qorxudurdu. Nəhayət bir neçə dərin nəfəs aldıqdan sonra, cəsarətini toplayaraq avtomobilin arxa şüşəsindən içəri boylandı. Avtomobilin içərisi tamamilə boş idi və bundan rahatlanaraq yana keçib qapını açdı. Özündən asılı olmayaraq, sürücünün oturacağına oturub, əli ilə sükandan yapışdı. Düymələrlə dolu sükana bir müddət baxaraq, gözünü ətrafa doğru gəzdirdi. Salon tamamilə qara və qırmızı rəngli dəri işləməli oturacaqlardan, alüminium və ağac dekorlu paneldən, və hər yerində üzərisində fərqli işarələri olan düymələrdən ibarət idi. Bir zamanlar bu avtomobil bəlkə də onun yiyəsinin statusunu, kimliyini göstərirdisə, hazırda bu avtomobil dağılmış şəhərin küçələrində yiyəsiz şəkildə atılaraq tərk edilmişdi. Sahibi onu sadə, dəyərsiz bir əşya kimi atıb getmişdi. Artıq o, digər avtomobillərdən heç bir fərqi, heç bir statusu ilə fərqlənmirdi. Gözü önündə canlanan bu fikirlərlə Eldarın bədəni sanki öz-özünə boşalmağa, rahatlanmağa başladı. Bayaqdandır sıxılan, gərgin duran əzələləri yumşalaraq onun ixtiyarından çıxırdı. Gözləri isə hər qırpımda daha çətin açılırdı və artıq bir neçə dəfədən sonra, onlar açılmayaraq, Eldarı qaranlığa bürüyərək, yuxuya apardı.

Nə qədər yatdığını bilməsə də, gözlərini açanda günəş artıq qüruba doğru getmişdi və göy üzündəki parlaqlığını uzaqdan görünən qızartı əvəz edirdi. Eldar gözlərini yenidən düymələrə gəzdirərək onu ortadakı radioda saxladı və nəyin baş verməsi haqqında bir məlumat eşitmək ümidi ilə, radionun düyməsini basaraq onu işə saldı. Radiodan isə adam səsi əvəzinə, sonsuz uzaqlıqdan gələn xışıltı səsi özünü əminliklə eşitdirməyə başladı. O, düymələri bir-bir basaraq tezlikləri dəyişsə də, yeni bir şey eşidilmədi və artıq qulaqlarında ağrı verən xışıltı səsindən yorularaq radionu söndürüb avtomobildən düşdü.

Günəş qətiyyətlə batmağa davam edirdi və qaralan havada yol Eldara daha da vahiməli görünməyə başlayırdı. O, bir anlıq meşəyə və düşdüyü dağa baxaraq nə etməli olduğuna qərar verməyə çalışdı. Seçim isə o qədər də zəngin deyildi. Ya yola davam etməli, ya mağaraya qayıtmalı, ya meşədə gecələməli, ya da boş avtomobillərin birinin içərisinə girərək səhərin açılmasını gözləməli idi.

Qərar vermək çox vaxt tələb etmədi və Eldar düşdüyü maşının qapısını özü də bilmədiyi səbəbdən bağlayaraq evə gedən yola tərəf istiqamətləndi. Növbəti avtomobil bir o qədər də uzaqda deyildi. Bu böyük, ağ rəngli, yolun tən ortasında duran avtomobil idi. İlk addımlar bir qədər asan atılsa da, avtomobilə yaxınlaşdıqca, onlar yenidən ağırlaşmağa başladı. O, maşının içərisinə baxmayaraq, yanından düz keçmək istəsə də, onun başını sanki bir nəfər düz saxlayır, başqa bir nəfər isə güclə maşına tərəf çevirməyə cəhd edirdi. Qarşılıqlı gedən bu mübarizə ikincinin qələbəsi ilə nəticələndi və Eldar özündən asılı olmayaraq yan şüşələrdən içəri baxdı. Bu da, bir öncəki kimi boş idi. Daxilində alışan alov səngiyərək, bədənini sakitlik və rahatlıqla əvəz etdi. Artıq sıxılmayan və istədiyi kimi hərəkət etdirə bildiyi başını çevirərək gedəcəyi yola baxmaq istədi ki, – Aman ALLAH! – deyərək geri sıçradı.

Yanında durduğu avtomobilin qarşısında onunla toqquşmuş daha bir ağ rəngli avtomobil var idi. Ən dəhşətlisi isə içərisində başı sükan üzərində olan orta yaşlarında bir kişi var idi. Eldar onun sağ olub-olmamasını yoxlamaq istəsə də, buna ürək edə bilmədi və o, addımlarını sürətləndirərək tərk edilmiş avtomobillərin içərisinə baxmadan bir-bir keçməyə başladı. Atılan addımlar sürətləndikcə, sürətlənirdi və bir neçə addımdan sonra, Eldar artıq yerişini qaçışla əvəz edərək gözünü asfalta zilləyib, yolun sonun doğru irəliləyirdi.

Bir neçə dəqiqə dayanmadan qaçdıqdan sonra yolun sonuna çataraq addımlarını səngidən Eldar, daha bir neçə addım da ataraq tamamilə dayandı. Yolda həmin hissədən sola yeni yol ayrılırdı və evə qədər olan 200-300 metrlik yol da, geridə qoyduğu yol kimi tərk edilmiş avtomobillərlə dolu idi. Təngnəfəsliyi hələ tam keçməmiş o, yenidən addımlayaraq və tezliklə onları qaçışla əvəz edərək yenidən qaçmağa başladı. Lakin bu dəfə o, maşınların arası ilə deyil, dağıntıların arasında qalmış dar cığırla ara küçəyə doğru girdi. Bu cığır Qədir dayının çayxanasına gedən yol olmalı idi ki, buna da Eldar, yerdə taxta üzərində yonulmuş “Çayxana” yazısını görəndə əmin oldu.

Eldar hazırda Qədir dayının onu ilk asdığı gün durduğu yerdə duraraq onun - Bu andıra bilirsən nə qədər pul vermişəm? Bu gündən çayın qiymətini də qaldırıram! – deməsini xatırlayaraq gülümsədi.

Btün bu qədər şeydən sonra hələ də gülə bilməsinə təəccüblənən Eldar, elə üzündəki gülümsəmə ilə də çayxanadan qalmış xarabalıqlardan ayrılıb, evə doğru irəliləməyə başladı. Evə doğru addımladıqca yol boyu onu yalnız bir-birini əvəz edən xarabalıqlar əvəz edirdi. Eldar bəzi dağıntıları tanıyır, bəzilərini isə tanımadan sadəcə baxaraq yoluna davam edirdi. Dağıntıları bir-bir keçərək dayanmamağa çalışaraq o, daha bir neçə dağılmış tikilini keçdikdən sonra, nəhayət ki, bir qədər aralıdan evlərinin damını gördü və bədəninə yüklənmiş bir enerji partlayışı ilə evə doğru qaçmağa başladı.

Evləri əvvəllər xarici görünüşünə görə digərlərindən o qədər də fərqlənmirdi. Onun digərlərindən olan yeganə fərqi, bir zamanlar ətrafda olan digər iki mərtəbəli evlərdən daha hündür olması idi ki, bu da Məcid bəyin şəxsi istəyi ilə belə tikilmişdi.

2.3 Şəhərə Eniş

12:14 AM

Eldar, o qədər də hündür olmayan hasarın yanı ilə addımlayaraq giriş qapısına çatdı və onun dəstəyindən tutaraq açmaq üçün aşağı çəksə də, qapı ona tabe olmadı. Qapı kilidli idi və o, bir müddət ətrafa boylandıqdan sonra, atlanaraq hasarın ucundan tutdu və güclü bir təkanla hasarın başına çıxdı.

Ev içərisində qarışıq, cərgəsiz əkilmiş ağacdan ibarət olan böyük bir həyətin tam olaraq ortasında idi. O, iki mərtəbəli, giriş qapısı ortada və qapının önündə verandası olan bir ev idi. Qapının hər iki tərəfində bütün divar boyu olan və yerdən birinci mərtəbənin tavanına kimi uzanan böyük pəncərələr isə birinci mərtəbənin ön və yan tərəflərini demək olar ki, tamamilə tuturdu. İkinci mərtəbədə isə iki eyvan və dörd pəncərə var idi. Evin damı isə ortada olan eyvanla bəzədilmişdi.

Hasarın başında duraraq keçmiş günlərini şəkil albomu kimi səhifələyən Eldar, albomun sonuna çataraq hasardan həyətə atlandı. Qaçmaqdan yorulmuş ayaqlarını hər zaman yaşıl və kəsilmiş olan yumşaq otların üzərinə basaraq evə doğru addımladı. Doğulub böyüdüyü evə yaxınlaşmağına baxmayaraq, özünü hələ də təhlükəsiz hiss etmirdi və onun daxilində, onu heç də xoş olmayan nəyinsə gözlədiyini hiss edirdi. O, qapıya çatıb əlini dəstəkdən tutsa da, onu açmağa ürək etmədi və yenidən aşağı düşərək pəncərəyə yaxınlaşdı. Əlini şüşəyə dayayaraq evin içərisinə baxdı. Qonaq otağı tamamilə boş idi. Hər şey hər zaman olduğu kimi öz yerində idi. Daha sonra mətbəxə tərəf qaçaraq yenidən şüşədən içəri baxdı. Bura da tamamilə boş və səliqəli idi. Qapını açmağına mane olacaq heç bir şey yox idi və o, qapıya yaxınlaşaraq dəstəyini aşağı çəkib, içəri doğru irəlilədi.

Evin birinci mərtəbəsi qapıdan içəri girdikdə solda böyük zaldan, sağda isə onun ölçüdə olan geniş mətbəxdən ibarət idi. Evin böyük pəncərələri və açıq rəngli divarları evə xüsusi parlaqlıq və aydınlıq qatırdı. Zal böyük olsa da boş yer demək olar ki, çox az idi. Otağın bir küncündə divardan asılmış böyük televizorun önündə böyük divan və iki kreslo, pəncərənin tam önündə stol və stullar, digər küncdə isə ağ kərpiclə hörülmüş buxarı və onunda önündə duran daha iki kreslo var idi. Buxarının yanında isə içərisi kitablarla dolu kitab şkafı dururdu. Döşəmə isə tamamilə açıq qəhvəyi rəngli uzun tüklü pambıq kimi yumşaq xalça ilə döşənmişdi.

Evin içinə daxil olduğu andan sanki bütün dünya dəyişmişdi. Evin ətri Eldara yeni bir nəfəs vermişdi və o, daxilində yaranan rahatlıq və sakitlik hissi ilə bir neçə addım ataraq qapını arxası ilə bağladı. Boğazını bir qədər təmizləyərək – Ana! Ata! Mən gəldim! – deyərək birinci mərtəbəni gəzdi.

Lakin ətraf tamamilə boş idi. İlk olaraq zala daxil olaraq ətrafa baxdı. Anasının fincanı divanın önündəki kiçik stulun üzərində, sevdiyi iki şokoladla dururdu. Biri yarıya qədər dişlənsə də, ikincisi toxunulmadan qalmışdı. Fincanın isə demək olar ki, tamamilə dolu idi. Daha sonra isə gözü masanın üzərindəki kağız topalarına və yıxılmış fincana sataşdı. Eldar masaya yaxınlaşaraq kağızlara baxdı. Onlar atasının hələ keçən il ona danışdığı, şəhərin mərkəzində tikilməli olan hündür mərtəbəli binaların eskiz layihələri idi. Yanında yıxılmış fincan isə atasına hansısa Avropada şəhərlərindən birində keçirilən tədbirdə hədiyyə edilmiş fincan idi. Yıxılmış fincanın içərisindəki çay stola və oradan da axaraq eskizlərin üzərinə keçərək, onlarda böyük çay ləkəsi yaratmışdı.

Gözünü masadan ayıran Eldar, tez geri qaçaraq mətbəxə və oranın da boş olduğuna əmin olduqdan sonra yuxarı qalxan pilləkənlərlə ikinci mərtəbəyə doğru qaçdı.

İkinci mərtəbə birinci mərtəbədən fərqli olaraq otaq sayının çoxluğu ilə fərqlənirdi. Ev uzunu boyu uzanan koridorun bir tərəfində iki hamam qapısı, digər tərəfində isə iki yataq otağı və iki əlavə qonaqlar üçün olan otağın qapıları var idi.

Pilləkənlərin sonuna çatan kimi Eldar, düşünmədən sağa dönərək anası və atasının yataq otağına girdi. Otaq tamamilə boş, təmiz və səliqəli idi. Qeyri adiliyi xatırladan heç bir şey yox idi və o, tez otaqdan çıxaraq koridor boyu olan bütün qapıları açaraq yoxladı. Lakin, koridorun digər başında olan öz otağına kimi olan bütün otaqlarda o, nə anasını, nə də atasını tapa bilmədi və son qalan öz otağının qapısının dəstəyindən yapışıb, onu əyərək araladı.

Eldarın otağı evin yeganə otağı idi ki, buranın quruluşuna anası qarışmamışdı. Otaqda olan hər şey Eldarın istədiyi kimi düzülmüşdü. Otağa girən kimi solda divara asılmış böyük televizor, ondan sonra evin küncündə yazı masası, onunla üzbəüz küncdə paltar şkafı, şkafın yanında, televizorla üzbəüz duran dəri divan və divanın yanında divar boyu qapıya tərəf uzanan yataq var idi. Otağın ortası isə tamamilə boş idi.

O, içəri girərək otağın ortasında bir anlıq dayanaraq ətrafa baxdı. Hər şey, son dəfə qoyub getdiyi kimi öz yerində idi. Otağın başına tərəf gedərək yazı masasının üzərindəki şəkli götürərək anasına, atasına və onların arasında xoşbəxt gülən balaca uşağa baxdı. Həmin uşaq özü olsa da, bir daha belə ürəkdən, belə qayğısız gülə biləcəyinə inanmırdı. Həyat deyəsən onu ən çətin əzabla sınayırdı. Sevdiyi anası, atası yox olmuşdu və onların bu xarabalıqlar arasında hara gedə biləcəkləri haqqında ən kiçik olsun belə fikri yox idi. Nə sevdiyi insanlar var idi, nə də sevdiyi şəhər. O, Şəkli bağrına basaraq otağın əks küncünə doğru addımlayaraq yatağına uzanıb, ayaqlarını uzatdı. Şəkli bağrından ayırmayaraq gözlərini isə boşluğa uzatdı. Bu cansız əşyanı qucaqlamaq hal hazırda ona yaxın və əziz olan iki nəfərlə yaxın olmağın yeganə yolu idi. Bəzən insanların daxilini isidən canlıdan çox, məhz səthi soyuq olan əşyalar olur ki, hazırda Eldar da məhz bunu yaşayırdı.

Yatağına uzanan Eldarın bədəni səhraya atılmış buz kimi əriyirdi. Əlləri, ayaqları, bədəni yumşalırdı. Sanki bütün bədəni əriyərək mayeyə çevrilirdi. Ətrafa müqaviməti göstərə bilmirdi. Beyni durub anasını, atasını axtarmağını tələb etsə də, bədəni buna etiraz edərək əzələlərini getdikcə daha da yumşaldırdı. Göz qapaqları da artıq ona qulaq asmırdı və yenidən ağırlaşaraq tamamilə bağlandı.

2.1 Şəhərə Eniş

2.2 Şəhərə Eniş

2.3 Şəhərə Eniş

About me

Follow Us

Press

Labels

recent posts

Blog Archive

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images